UMUT EDELÄ°M YÄ°NE DE
Tarih 12.05.2010
Yer:MuÄŸla
Olay:Bir Kürdün öldürülmesi…
Geçen sene bugünü gösteriyordu tarih. Normal bir gün; Kürtler için de Türkler için de…
Olay yer deÄŸiÅŸik sadece bu sefer
Olay aynı ama…
Bir üniversite öÄŸrencisi, bir sivil ya da çocuk olması deÄŸiÅŸtirmiyor olayı.
Katil aynı…
Dedim ya normal bir gün diye, her gün aramızdan birileri öldürülüyor. Bugün de öyle…
17 bin faili meçhul, her gün birer, ikiÅŸer ölüyor. Bugünde öyle…
Bizim için normal bir gün yine…
Acılara alıştığımızdan mıdır acaba? Yoksa artık görmemeyi tercih ettiÄŸimizden midir?
Ä°lginçtir ki aramızdan bazıları “zararın neresinden dönülse kardır” diyor, yazısını yorumlara kapatarak!
Anlamıyor muyuz birbirimizi? Peki nasıl Türkleri anlıyoruz, kendi kardeÅŸlerimizi anlamadan? Yoksa kardeÅŸ deÄŸil miyiz?
Anlamıyoruz bence. Anlasaydık eÄŸer kardeÅŸlerimizin başına gelenleri böyle görmez, soÄŸuk davranmazdık. Ya da acı çektirenleri tutmazdık bile bile…
Acı derken hissediyor muyuz artık?
Çok deÄŸil en fazla 20-30 km ötemizde boÅŸaltılan köyleri görmedik mi hiç? Hissetmedik mi nasıl ayakta kaldıklarını. Hiçbir ÅŸeyini alamadan kaçmalarını, en yakınlarının evlerine sığınmalarını, tek odalık eve bazen bir köyün yerleÅŸtiÄŸini…
Bence görüyoruz, görüyoruz görmesine de, iÅŸimize gelmiyor onları savunmak. Kimimiz korucu oluyor, akrabamızı öldürüyoruz. Kimimiz gazeteci olup arkasından hançerliyoruz kardeÅŸlerimizi. Kimimiz ise cebimiz ısınsın diye, çocukları hapse tıkan hükümetlerin ellerini öpüp umut bekliyoruz.
Soruyorum kendimize, özel olarak bir halkın çektiÄŸi soruna, kiÅŸi sorunu olarak mı bakıyoruz? Ya da kardeÅŸlerinizin köyünü boÅŸaltanlara haklı diye mi bakıyoruz?
3 binden fazla köy boÅŸlatıldı. DaÄŸda iki katına yakın insan. O zaman daÄŸa çıkan her iki kiÅŸiye bir köyün boÅŸaltılması adil mi geliyor bize...
Geliyor ki üç kuruÅŸ için elinizdeki silahları kardeÅŸlerimize tutuyoruz. Ha din kardeÅŸi olarak görelim ha ırk kardeÅŸi ha vatan kardeÅŸi…
Fark etmiyor biz kardeÅŸ katiliyiz aslında. Bu bizim kanımıza atamız Kabil’den geliyor çünkü…
Biz umut edelim yine de belki UÄŸur’umuzun, Aydın’ımızın, Nurullah’ımız, Emrullah’ımız, Selma’mız ve daha nice çocuklarımız geri dönerler diye...
Belki baÅŸka ölümler görmeyiz diye…
Belki baÅŸka kimseyi öldürmeyiz diye...
Ve daha çok umut edelim. Kendimizi analayalım diye...
ez tîrka ÅŸermezar dikim.Xwedê ji neyaran re nehêli .Biji Azadiya Welat..
